برای مثال در آزمایشی که به‌صورت یک مسابقه برگزار شد، از شرکت‌کنندگان خواستند تا مسیر پر پیچ‌وخمی را که به‌صورت سه بُعدی و مجازی طراحی شده بود، طی کنند. آن‌ها برای این کار در ابتدا باید تمام مسیر را با دقت نگاه می‌کردند و سپس چرتی کوتاه می‌زدند.

نیمی از شرکت‌کنندگان توانستند ۹۰ دقیقه چرت بزنند و خواب ببینند. برخی از دانشجویان در یک دقیقه خوابیدن رؤیای آن مسیر پر پیچ‌وخم را دیدند. آن‌ها در بیداری توانستند ۱۰ برابر بهتر از کسانی که اصلاً نخوابیده بودند مسیر عبور را پیدا کنند.

در آن موقعیت شاید همه شرکت‌کنندگان دلشان می‌خواست خواب آن مسیر را ببینند. اما چطور می‌توانستند خود را مجبور کنند تا در مورد موضوعی که می‌خواهند، خواب ببینید؟

رؤیای هدفمند خود را ببینید

به احتمال زیاد شما در مورد چیزهایی خواب می‌بینید که بیشترین نگرانی را د

ر طول ساعات بیداریتان به خود اختصاص داده‌اند. بنابراین بهترین راه برای القای یک رؤیای هدفمند، اعتقاد واقعی به آن است.

این باور البته هیچ کمکی به محققان خواب نمی‌کند، چون آن‌ها از افراد می‌خواهند که درباره موضوعی خاص که مورد مطالعه آن‌ها قرار گرفته است، خواب ببینند. برای این کار، محققان از روش‌های مختلفی استفاده می‌کنند. مثلاً با نوشتن یادداشت‌هایی درمورد موضوع رؤیای موردنظر قبل ازخواب، تلاش می‌کنند خواب دیدن را هدفمند کنند.

آن‌ها همچنین ممکن است از تمرین‌های تجسمی یا شعارگونه استفاده کنند. یعنی افراد مورد آزمایش، موضوعی که قرار است در خواب ببینند را مدام تکرار کنند. (مطالعات اولیه نشان داد که تکرار یک عبارت برای خود، بهتر از این است که کسی آن را در گوش شما نجوا کند.)

هیچ‌کس نمی داند که آیا این تکنیک‌ها اثرگذار هستند یا خیر. در سال ۱۹۷۴، ویلیام دمنت از استنفورد ۵۰۰ دانشجو را مورد آزمایش قرار داد تا ببیند آیا آن‌ها توانایی دیدنِ رؤیای حل یک مسئله را دارند یا نه.

شما در مورد چیزهایی خواب می‌بینید که بیشترین نگرانی را در طول ساعات بیداریتان به خود اختصاص داده‌اند. بنابراین بهترین راه برای القای یک رؤیای هدفمند، اعتقاد واقعی به آن است

برای تسهیل آزمایش به دانشجویان گفته شد هنگام خوابیدن مسئله خود را بنویسند و حروف صفحه را تجسم کنند.  نتایج نشان داد که حدود ۲۰ درصد از آن‌ها موفق شدند رؤیای این مسئله را ببینند و هفت نفر توانستند در واقعیت آن را حل کنند.

در مطالعه جدیدتری که توسط دیردر بَرِتDeirdre Barrett در هاروارد انجام شد، دانشجویان باید به‌عنوان تکلیف، خوابِ یک مشکل در رابطه شخصی خود را می‌دیدند. در این آزمایش نیز نیمی از دانشجویان توانستند رؤیایی مربوط به مشکل خود را ببینند،‌ آن را به خاطر بسپارند و در واقعیت تا حدودی مشکل خود را حل کنند.

وقتی مندلیف جدول تناوبی را در خواب می‌بیند

مرحله بیدار شدن از خواب را حالت هیپنوپامپیک (Hypnopompic) یا توهم پیش بیداری و مرحله به خواب رفتن را هیپنوپامپیک می‌نامند. تحقیقات اخیر به ما می‌گوید که گذراندن این مراحل یک روند خطی و مشخص در مغز ندارد و شما قبل از خوابیدنِ کامل، چندین‌بار به صورت متناوب بین مراحل خواب و بیداری در رفت‌وآمد هستید.

محققان مجبورند برای ثبت تحقیقات خود، یک تقسیم‌بندی انجام بدهند و بین این دو مرحله خطی مرزی بکشند. بسیاری از آن‌ها عقیده دارند که شما در اولین دقیقه از خواب می‌توانید بیشترین کنترل را روی رؤیاهای خود داشته باشید.

گفته می‌شود مندلیف تصویری از جدول تناوبی را از پیش در خواب دیده بوده 

البته اگر بشود از اصلاح «کنترل کردن» برای مجموعه فعالیت‌های مغز در چیدمان تصاویری که منجر به خواب دیدن می‌شوند، استفاده کرد.این تصاویر که بسیار موردعلاقه فروید و یونگ بودند،‌ می‌توانند به‌اندازه رؤیاهای مرحله REM جذاب باشند. گفته می‌شود مندلیف تصویری از جدول تناوبی را از پیش در خواب دیده بوده است. 

آگوست ککوله قبل از این‌که بفهمد ساختار بنزن بیشتر حلقه‌ای است تا یک زنجیره مستقیم، تصویری از یک مار در ذهن داشت که دم خود را می‌گزید. (البته مورخانی هم هستند که این قبیل داستان‌های ککوله و مندلیف را زیر سؤال می‌برند).

بسیاری از هنرمندان، مانند ساموئل تیلور كولریج، برای رسیدن به موضوعات نوشته‌های خود، به حالت hypnogogic اعتماد زیادی می‌کردند.